​Ψαροσύνη

11/10/2018
by Στέφανος Τσαγγαρούλιας

Ψαροσύνη


Λέξη χιλιοειπωμένη για πολλούς καλούς ψαράδες, ηχεί στα αυτιά του κάθε νέου ψαροκυνηγού σαν κάτι εξωπραγματικό και άπιαστο. Μια έννοια που δεν διδάσκεται, δεν σπουδάζετε, θέλει τριβή με το νερό, ώρες παρατήρησης των θηραμάτων και ατελείωτα χιλιόμετρα κολύμπι και αγάπη για το ψάρεμα.
Ακόμα και τώρα μετά από 25 χρόνια συνεχούς και εντατικού ψαρέματος βλέπω ανθρώπους με την ίδια εμπειρία , πολλές φορές ίσως και λιγότερη...που έχουν αυτό το κάτι, το κάτι παραπάνω από εμένα, τον λίγο διαφορετικό ίσως τρόπο αντίληψης, το ένστικτο...την ψαροσύνη. Αυτοί είναι οι ψαράδες που προτιμώ να ακολουθώ , να ακούω και να συναναστρέφομαι. Είναι πολύ περίεργο να ρίχνεις τον εγωισμό σου και να μπορείς να παραδεχτείς ότι στον ίδιο τόπο που μόλις βούτηξες, έψαξες και δεν είδες τίποτα...υπάρχει ψαράς που θα βρει το θήραμα και θα το βγάλει στη βάρκα!
Και δεν είναι θέμα τύχης, δεν είναι θέμα σύμπτωσης..... είναι αυτό το κάτι, το ένστικτο....η ψαροσύνη.


Αισθάνομαι πολύ τυχερός που στις πρώτες μου βουτιές, όταν ''απογαλακτίστηκα'' ψαρευτικά από τον πατέρα μου...και άρχισα να ψαρεύω βαθύτερα συνάντησα τον Νίκο. Ένας άνθρωπος γυμνασμένος, από πολύ μικρός στον αθλητισμό, με μεγάλη αγάπη για την θάλασσα και το ψαροντούφεκο. Πάντα ήρεμος και λιγομίλητος, απλός και προσιτός. Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στη Λένορμαν, στέκι μας τότε στο πιο hotspot σημείο τον ψαροντουφεκάδων, στο φρεσκοστυμμένο μαγαζί του Μπίλ και του Μάνου.




Στο πρώτο μας σχολείο τότ εκείνη την εποχή, αμέσως διέκρινα τις αρετές και την υδροβιότητα του Νίκου. Τον ζήλεψα..... Οι ερωτήσεις και το ενδιαφέρον μου τότε για το πως και τι, μας έφεραν πιο κοντά και σύντομα κανονίστηκε το πρώτο μας ψαρευτικό ραντεβού.



Εκεί λοιπόν κατάλαβα ότι κάποιοι ψαροντουφεκάδες έχουν αυτό το κάτι που τόσα χρόνια άκουγα...
Είναι ο τρόπος που κινούνται στο νερό, ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τα πράγματα κάτω από την επιφάνεια...δεν είναι τελικά μόνο οι δυνατότητες του δύτη, δεν είναι το βάθος.
Τότε λοιπόν άρχισα να παρατηρώ και να ρωτάω, κάθε βουτιά κάθε αλλαγή τόπου κάθε κίνηση του είχε να μου δώσει κάτι.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν σε μια βουτιά του σε μια συστάδα με κατρακύλια στην δυτική πλευρά της Σίφνου, χαλάρωνε στην επιφάνεια και χωρίς να έχει δει κάτι που να τον οδηγήσει σε συγκεκριμένο μονόπετρο, αυτός κάνοντας ένα συρτό κατευθύνθηκε σε μια πέτρα , που δεν θα πήγαινα ποτέ. Όταν βγήκε στην επιφάνεια με το ψάρι στα χέρια, τον ρώτησα:
-Γιατί σε αυτό το μονόπετρο ρε? ...χαμογέλασε, έβαλε τον αναπνευστήρα στο στόμα και σκότωσε τον ροφό με το μαχαίρι.
Τα χρόνια πέρασαν το ψάρεμα μου εξελίχθηκε, τα ψάρια πλέον έβγαιναν πιο εύκολα, τα θηράματα μου ήταν όλο και πιο αξιόλογα...αλλά πραγματικά πάντα και όσες φορές και να πάω μαζί του για βουτιά αισθάνομαι όπως τότε!!!!
Η ψαροσύνη λοιπόν είναι χάρισμα.

Ο καθένας μας μπορεί να πιάσει ψάρια, να βελτιώνεται διαρκώς, να μαθαίνει νέες τεχνικές και να χρησιμοποιεί κορυφαίο εξοπλισμό. Το δύσκολο είναι να βρεις ανθρώπους θαλασσινούς, με ψαροσύνη, ανθρώπους να μπορούν και να θέλουν να σου προσφέρουν απλόχερα τις γνώσεις τους και να σου δείχνουν πως είναι πραγματικά να αγαπάς το ψαροντούφεκο!